Chapter 33

"Pass muna ako," sabi ko habang tinatanggihan ang alok niya, na ikinibit lang niya ng balikat bago kumuha ng isa para sa sarili niya.
"Nga pala, magco-college ka na, Yuri Damian," sabi ni Sofia habang inuubos yung bote ng Smirnoff niya.
"Did you already apply a school?" habol na tanong ni Nica.
"Oo, nag-apply na ako online," sagot ko sa mga tanong nila, casual lang.
"Saang school mo gusto?" tanong ni Robert.
"Kahit saan, wala namang problema sa akin 'yon," sabi ko, dahilan para umasim ang mga mukha nila sabay sabing-
"'Yan talaga kapag matatalino magsalita," sabay turo nila sa akin.
"Huwag niyo namang palakihin yung ulo ko. Hindi pa ba sapat na tinatawag niyo akong pogi?" sabi ko, kaya bigla silang natahimik. Ang tanging narinig ko na lang na tawa ay galing kay Imelda, at alam kong epekto 'yon ng ZYN.
"You like it when people compliment you," sabi niya sa gilid ko, dahilan para mapangisi ako.
Maraming taong palabas-pasok sa 7/11 habang palihim na tumitingin sa amin. May natapilok pa nga sa harap namin kaya pinigilan naming matawa. Mayroon ding nag-approach sa akin na kilala ako at nagpa-picture, at dahil hindi matanggap ng mga loko na sikat ako, yung picture na dapat para lang sa amin ay nauwi sa group picture. Pagkatapos nun, nag-sorry na lang ako sa kanila.
"Sa UST ka na lang, Damian," sabi nila, kaya napa-inom ako sa bote ko.
"Dahil nandoon kayo?" sabi ko, dahilan para magtinginan sila sa isa't isa.
"Parang gano'n na nga," sabi niya sabay tango.
"At hindi ka ba susunod kay Imelda?" tanong nila sa akin, kaya napatingin ako kay Imelda na ngayon ay naninigarilyo na. Binuga niya ang usok sa harap ng mukha ko kaya napa-ubo ako.
"Hindi na. Baka kung makita ko 'to araw-araw, ma-fall na naman ako," sabi ko, kaya tinakot niya ako gamit ang stick niya. Kapag napaso ako roon, baka katapusan ko na sa pagmomodelo.
At ang mga loko? Kinilig lang. Kaya maraming performative na public servers ang nananalo, ang dali kasi nating paikutin. Isang salita lang, natutunaw na tayo. In short, marurupok tayo.
"You look so good in red, Damian," sabi niya tungkol sa pula kong toga, pero hindi ko na siya sinagot. Tinalikuran ko lang siya at dumiretso kina Zeth.
Nagkita-kita kami sa labas kasama ang buong pamilya para sa post-graduation pictures.
"Congratulations," sabi ni Imelda nang matapos na yung graduation at inilahad sa akin ang bulaklak, her smile genuine despite the noise and chaos around us.
I told her not to since marami namang bulaklak sa buhay but still, she insisted, placing it carefully in my hands as if it meant more than just a simple gesture.
Nag-picture lang kami saglit, a few stolen moments frozen in frames, tapos kinuha na ako ni Zether papunta kina Troy at Lev para magpapicture. Kaya nagpaalam ako kay Imelda, and she said she'd be waiting in the car. Tinapos na rin namin yung mga TikTok transitions na ginawa namin last week sa ngayong araw na 'to.
And I'm thankful that she initiated that since Trevor is here. When we got here earlier, ang sama ng tingin niya kay Imelda. If a stare could kill a person, baka duguan na kami ngayon. He did try to talk to me, pero ako na mismo umiwas sa kaniya bago pa nila mapansin.
The moment that Troy openly outed his sexuality and dedicated a speech for Lev made me tear up in a way I didn't expect. I'm glad I was there to listen to that. Nakakainggit yung pagmamahalan nila sa isa't isa, to the point na parang gusto ko rin ng gano'n, yung pagmamahal na magkasama sa hirap at ginhawa.
"Here, I brought you flowers," he said as he handed me a bouquet, and it was a chrysanthemums one.
Dinikitan ko siya ng mata at tumingin sa palihid, checking if someone was looking at us.
"What are you doing?" I said, lowering my voice, barely opening my mouth wide enough to form the words.
Tumingin lang siya sa akin at ngumiti, completely ignoring what I said.
"Take it, Yuri. It's a graduation gift. Keep your guards down," ani niya habang unti-unti niyang inilalapit ang bulaklak sa mukha ko.
"And hindi lang naman ikaw ang binigyan ko nito. Yumira and Zether have their own too," sabi niya habang tinuturo yung dalawa na busy magpapicture kay Lev, which made me sigh in relief.
"Ang kapal naman ng mukha mo masyado kung nasa isip mo na ikaw lang ang bibigyan ko, 'no?" tawa niyang sabi, kaya diretso ko nang kinuha ang bulaklak mula sa kaniya.
"Salamat," sarcastic kong sagot habang binigyan ko siya ng pekeng ngiti.
Tiningnan ko yung bulaklak na binigay niya. Sino naman ang hindi makakapansin-kahit na binigyan niya ng bulaklak ang dalawa, hindi naman kasing engrande ng hawak ko ngayon ang bulaklak nila.
The colors, white, yellow, pink, orange, red, purple, bronze, green, and even bi-colors, were all in one bouquet, making it look more alive, more intentional, almost too personal.
"Do you hate it?" sabi niya, kaya napatingin ako sa kaniya.
He was looking directly at the flowers in my hand, studying them intensely rather than meeting my eyes.
But his voice struck me the most. It was no longer the sarcastic tone I heard earlier. Ngayon, it was small yet soft the softest voice I'd ever heard him use. Para lang nung nakaraan.
"This?" tinaas ko yung bulaklak na binigay niya. "Why would I hate it?"
Yung tanong ko ang naging dahilan kung bakit nagbago ang expression ng mukha niya. Kahit ayaw ko, dahil siya ang nagbigay, I still appreciate it, not only because he gave me a bouquet of flowers on my graduation, but also because he remembered my favorite flowers, and that's rare. Sobrang bihira ng taong nakakaalala ng gano'n.
"You don't sound happy when you receive it," ani niya, kaya napailing ako agad.
Sino ba namang sasaya kung sasabihan kang makapal ang mukha, 'di ba? At akala ko pa noon na ako lang ang binigyan niya ng bulaklak, hindi pala.
"I am happy, salamat dito kuya," I said as I gave him a downward smile, one that tried to look grateful but still carried a bit of restraint.
Instead of finally smiling, his face frowned even more. Ano na naman ang nagawa ko para pumangit ang timpla ng mukha niya?
"Kuya?" He scoffed, looking at me as if he couldn't believe what he just heard.
Doon ko na lang na-realize yung sinabi niya. Nawala na kasi sa isip ko, he's been away for almost two weeks. No contact, at hindi na rin pumupunta sa bahay.
"Bakit? Kung marinig ako nila tita, baka lagot ako sa kaniya," rason ko, trying to sound casual.
"You won't be lagot to her. Instead, you will be lagot to me," diin niyang sabi, which made me roll my eyes.
Ayan na naman siya.
"Can you please officially drop the honorifics? I'm not that old," he added when I didn't respond right away.
"I can't do that," I gave him an innocent smile. "Kuya."
He took a deep breath, looking at me with pleading eyes, as if he was trying to bargain with fate itself.
"Damn, so stubborn," he scoffed.
Kung ganito pala siya kasaya panoorin, sana sa simula pa lang ito na ang sinabi ko sa kaniya. His face looked really disappointed now, and for a split second, I almost felt bad.
"I'll let you call me kuya," he said, nodding, poking his tongue into his cheeks as he closed the gap between us. He bent down closer to my ear and whispered, "In exchange, I'll call you baby."
Nagulat ako sa sinabi niya. Pagkatapos niyang sabihin 'yon, tumawa lang siya nang mahina bago umatras, as if nothing just happened.
What the fuck, this man is insane. I thought to myself, closing my eyes in frustration. That gave me literal chills, and my ability to talk just disappeared. Kailangan ko pa ata magpa-rehab dahil dito.
"Yuri," sabi ni Tita Lilith, kaya hindi na ako nakapagsabi ng masasamang salita sa kaniya. He was still smiling up until now, like he knew exactly what he did.
"Congratulations. Your parents didn't attend again? Do you want us to join for dinner?" She hugged me as she said that, and that alone touched my soul.
"Thank you po, tita. I'm afraid that I can't join you for dinner since I have plans tonight," I said as I gave her a kiss on the cheek.
See, this is the reason why I can't continue the dare. His family has been good to me since I was a kid. Bata pa ako hanggang ngayon, sila ang palagi kong tinatakbuhan. Their home feels much more like home than the one I have with my own family.
"It's okay. Make bawi na lang next time, okay? Your tito has been wondering why you didn't pay a visit to us anymore," she said, patting my back and that alone made me feel so guilty.
Kung hindi lang dahil kay Trevor, hanggang ngayon baka bumibisita pa rin ako sa bahay nila. Na-miss ko na rin yung mga makukulit na bata. Sabi pa naman nila, kung babalik ako doon, dapat dala ko na yung mga alaga ko.
"I'll visit you puhon po," I said, which made her look at me in confusion.
Right. She's not familiar with the word puhon. It means soon in English. It's a wonderful word. Palagi kong naririnig si Kei na sinasabi 'yan kapag may plano kami or something we look forward to even if it's just for the next day, ginagamit niya pa rin 'yan.
"I'll visit you soon po. It's a Bisaya word," I explained, which made her smile warmly.
"You must catch that up from Lev," sabi niya, kaya ikinatahimik ko na lang iyon at tumango nang bahagya.
"Buti pa si Caster Troy may boyfriend na. Yung panganay ko, wala pa, hindi pa ata naka-get over sa ex niya," sabi ni tita, kaya napatingin ako kay Trevor, na ngayon ay diretso na sa akin ang tingin.
So he had an ex before he came here. Kaya pala sunod nang sunod sa akin, na-bored lang pala.
"Mom," he called his mother, which made me smirk slightly.
"What? You have plenty of girlfriends, yet wala ni isa kang pinakilala sa amin," her mother ranted, making me hold back my smile.
"Girlfriend mo ba yung kasama mo sa stage, Yuri? Ang ganda niya, bagay kayo," she said, which made me smile.
Hindi na ako nag-abala pang sabihan siya na ex ko 'yon, since I don't mind it anyway. Pero may tao atang nag-mind doon kaysa sa akin. Akala mo naman siya yung ex.
"She's his ex, Mom," Trevor corrected, which made the corner of my lips twitch.
"Anyway, I'll take a picture of you two. Matagal na rin kayong hindi nagkita," she said as she pushed me towards his direction.

Book Comment (1)

  • avatar
    Jeffrey Fernandez

    hfhrghhj

    08/03

      0
  • View All

Related Chapters

Latest Chapters