Whatever is going on — it's okay. It's okay if you're confused, if you're hurt, if you don't even know who you are and what you're doing. It's okay to be lost and it's okay to be hurt. Because when you look back it's not the moments that you felt lost and unsure that you'll remember. It'll be those moments after— like how you found something that you have fallen in love with and you've made it your life's work. It'll be what those dark moments lead you to – happiness. Real love is always chaotic. You lose control; you lose perspective. You lose the ability to protect yourself. The greater the love, the greater chaos. Life is too ironic to fully understand. It takes sadness to know what happiness is. Noise to appreciate silence. And absence to value presence. Today is our fourth Monthsary. I've been waiting for a while even though i know he can't come. He can't come because he has something important to go to. Even though i know where he is really going but he prefers not to say. I don't know how i will feel every time i remember what i saw earlier, i saw him with Abigail getting into his car. I tried to call him but he didn't answer his phone, I don't know if he remembers our monthsary today. To: Clark Hey, maghihintay parin ako ri'to baka maaga kang makauwi. Kanina ko pa naipadala ang text na 'yon pero wala parin akong natatanggap na reply galing sa kanya. I know Abigail was with him earlier, if I'm not mistaken. Pero hindi nya man lang nababanggit sa'kin na magkasama sila basta ang sinabi nya lang sakin ay hindi sya makakapunta dahil may importante syang pupuntahan. Is it more important to be with Abigail than to Celebrate our Monthsary? Kanina pa ako pinagtitinginan ng ibang tao ri'to, mahigit ilang oras na'rin akong naghihintay pero wala parin sya. I sighed heavily. An hour passed wala parin sya. It's already 11:00 pm in the evening. I looked at the cake on the table, i just opened it and lit the candle. I smiled bitterly. "H-Happy fourth Monthsary" I whispered before blowing out the candle. Hindi ko namalayan na may tumulong luha sa pisngi ko, pinahid ko 'yon gamit ang palad ko. Tumayo nalang ako at dire-diretsong lumabas, tuloy-tuloy parin ang pagluha ko wala akong pakialam kung masira ang ayos ko. Umupo ako sa bench, humagulgol nalang ako sa sobrang sakit na nararamdaman. Mas importante pa pala ang pinuntahan nya kesa sa i celebrate ang Monthsary namin, ang tagal naming pinlano 'to pero nasira lang. Napatingin naman ako sa nag-abot ng panyo sa'kin, nag-angat naman ako ng tingin 'kong sino iyon. "Stop crying.....pogi ba sya para iyakan mo?" He asked. Inabot ko ang panyo at pinunasan ang luha ko, nanatiling masikip parin ang dibdib ko. Tinignan ko naman mukha nya, kumunot ang noo ko ng makitang familiar ang mukha nya! Sya yung- "Teka naman! Kung makatingin ka parang susuntukin mo 'ko ah!" "Gago ka! Ikaw yung bumunggo sakin non!" I blurted out! "H-ha?! Hindi ko matandaan e pasensya na!" Sinamaan ko sya ng tingin bago tumayo at tinalikuran sya. Naramdaman ko namang sumunod sya sakin, pero tuloy parin ako sa paglalakad. "Nga pala, I'm Zayd....how about you? May i know your name?" "Kara" tipid 'kong sabi. Tumigil naman ako bago sya hinarap. "Tsaka pwede ba? Lumayo-layo ka baka yang mukha mo ang masuntok ko!" He smirked. "Yung panyo ko ayaw mo ibalik e" Napatingin naman ako sa panyong hawak ko bago ibinato sa kanya. "Sige ikaw na maglaba" Mabilis ko naman syang tinalikuran, naisipan kong maglakad nalang. Bigla namang bumuhos ang malakas na ulan. Napaluha na'rin ako ng maalalang ako lang ang nag celebrate ng Monthsary namin. Hindi ko iniinda ang sakit ng paa ko habang naglalakad sa gilid ng kalsada, wala ako pakialam kung magkasakit ako. I looked up at the dark sky. And sighed heavily before continuing to walk. My tears kept falling. I just wanna be happy. Not confused, not hurt, not stressed, just happy. Pinagtitinginan naman ako ng iba, sa sobrang lakas ng ulan ay hindi mahahalatang umiiyak talaga ako. Maybe they wonder bakit ako naliligo sa ulan? Kahit pwede naman akong sumilong? But i also smiled when i was miserable and even though i was strong, deep down i was tired of pretending to be okay. I don't want to go back to the apartment yet, baka magtanong lang si Kiro. Tumigil ako sa paglalakad ng mas lalong dumidilim ang dinadaanan ko. Umupo ako sa gilid bago ipinatong ang braso ko sa tuhod. Ang sikip-sikip parin ng dibdib ko. That feeling when you don't even know what the fuck you're feeling. Parang gusto ko nalang umiyak ng umiyak hanggang sa maubos ang luha ko. I thought my day would be happy, but this is how it will turn out. I was the only one who celebrated our Monthsary. And also........it's my birthday tho. Ang inaasahan ko ay magkasama kaming mag cecelebrate ng Monthsary namin and also celebrating my birthday. But i was wrong. Ako lang pala. I'm the only one to celebrate the most important day of my life. I thought i would be happy. Tanging ilaw lang ng sasakyan ang nagbibigay liwanag para makita ang paligid. Tumayo nalang ako at naglakad nalang uli. Nakita ko nalang ang sarili 'kong nakatayo sa labas ng apartment habang naririnig ang maingay na music sa loob. Alam 'kong inaasahan nila na magkasama kami ngayon ni Clark. Binuksan ko naman kaagad ang pinto, mukhang nagkakasiyahan parin sila kaya hindi nila pinansin. Buhat naman ni Ashton si Kiro na mukhang antok na antok na. Napatigil naman sila ng makita nila akong nanatiling nakatayo sa harapan nila. Humina din ang music, at kunot noong nakatingin sila sakin. "K-kara? Bakit basang-basa ka? W-what happened?!" Naalarmang tanong ni Remy bago nagmadaling lumapit sakin, sunod naman ay si Noemi. Hindi ko mapigilang maluha, they're celebrating my birthday kahit wala ako kanina. "Where's Clark?" Ashton asked. I looked at him before i smiled awkwardly. I wiped my tears. I sighed heavily. "He's with Abigail" I laughed awkwardly, kunot na kunot ang noo nila habang naghihintay pa sa sasabihin ko. "H-hindi sya sumipot sa date namin" huminga ako ng malalim dahil ramdam 'kong bubuhos na naman ang luha ko. "I celebrated our Monthsary alone, and also my birthday. I called him several times but he did not answer his phone. But when i saw them together, he said he was going somewhere important. I waited there for a few hours just in c-case he c-came, n-nagbabakasaling ma icelebrate namin ang Monthsary naming m-magkasama" I let my tears fall. Lumapit naman sa akin si Remy at Noemi para yakapin ako. I heard Kiro sobbed. Napasimangot ako ng makitang itinago nya ang mukha sa leeg ni Ashton. "Gago talaga 'yon!" Owen said. "Hindi pwedeng lumipas ang gabing 'to ng hindi ko sya nasusuntok sa mukha!" Si Ashton.
Download Novelah App
You can read more chapters. You'll find other great stories on Novelah.
Nice super story I wonder to read more
25/04/2022
11bonjour
24/09/2025
0it's good
15/09/2025
0View All